Proces Instalacji KateOS III LIVE

From WikiDoc

Contents 1 Wstęp 2 Wymagania sprzętowe 3 Przed instalacją 4 Instalacja

Wstęp

Instalacja KateOS LIVE nie jest trudna, wymaga jedynie elementarnej wiedzy na temat logicznego podziału dysku twardego. Proces instalacji KateOS LIVE został maksymalnie uproszczony, ilość decyzji, jakie musi podjąć użytkownik, została ograniczona jedynie do najważniejszych, podstawowych problemów. Wersja LIVE jest przeznaczona dla użytkowników domowych i biura, w związku z czym próżno w niej szukać aplikacji serwerowych.

Wymagania sprzętowe

Żeby zainstalować KateOS LIVE i komfortowo z niego korzystać, należy wyposażyć się w komputer klasy i686 (Pentium II i nowsze), najlepiej taktowany zegarem 600 Mhz. Komputer powinien posiadać 256 MB pamięci RAM do komfortowej pracy oraz 4GB wolnej przestrzeni dyskowej. Ponadto niezbędny jest napęd CD-ROM, karta graficzna VGA.

Przed instalacją

Zanim rozpoczniemy instalację musimy upewnić się, że posiadamy już utworzone partycje typu Linux (przynajmniej jedną) oraz SWAP. Jeżeli tak nie jest, musimy je stworzyć. Do tego celu możemy użyć programu gparted. Gparted to wygodna graficzna aplikacja do zarządzania partycjami, dzięki której będziemy mogli usunąć aktualne partycje, stworzyć nowe lub zmienić rozmiar już istniejących. Aplikacja posiada intuicyjny interfejs, w związku z czym, żaden użytkownik posiadający wiedzę na temat logicznego podziału dysku twardego nie będzie miał problemów z obsługą tego programu.

Żeby rozpocząć instalację, musimy posiadać przynajmniej jedną partycję typu Linux o rozmiarze minimum 3 GB (zaleca się 4 GB). Dodatkowo warto stworzyć partycję wymiany (typu SWAP) o rozmiarze 256 MB. Warto zastanowić się nad wydzieleniem osobnej partycji dla katalogu /home, w którym będą przechowywane osobiste dane użytkowników. Jeżeli chcemy tego typu dane przechowywać na oddzielnej partycji, już teraz należy ją stworzyć.

Pamiętajmy, by odpowiednio ustawić w BIOSie kolejność bootowania komputera, tak by było możliwe uruchomienie maszyny z płyty CD.

Instalacja

Zanim będziemy mogli rozpocząć instalację, musimy poprawnie uruchomić nasz komputer z płyty CD. Po wstępnym rozruchu powita nas logo systemu i znak zachęty „boot:”. Wciskając F2 przejdziemy do zakładki zawierającej dodatkowe parametry rozruchu. Dzięki nim będziemy mogli samemu zdefiniować rozdzielczość, w której chcemy pracować, częstotliwość odświeżania i inne istotne parametry. By uruchomić system z parametrami, wpisujemy po znaku „boot:”: default $(tutaj_lista_parametrów) i wciskamy enter. Gdy system uruchomi się, będziemy mogli zalogować się jako użytkownik „kate”. Aby rozpocząć instalację, należy uruchomić instalator klikając na odpowiednią ikonkę znajdującą się na pulpicie lub wywołując komendę „installos” z terminala środowiska graficznego. System poprosi o hasło administratora (roota), hasło to brzmi „kate” (analogicznie jak dla demonstracyjnego użytkownika). Po chwili widzimy ekran powitalny instalatora, z którego możemy uruchomić program gparted lub przejść do instalacji systemu. Ponieważ zakładamy, że dysk został uprzednio podzielony na partycje o odpowiednim rozmiarze, kontynuujemy instalację. Pierwszym krokiem, jaki musimy wykonać, jest wybór partycji korzennej („/”). Będzie to partycja dla głównego systemu plików. Jeżeli utworzyliśmy także partycję dla katalogu „/home”, wybieramy ją i z listy dostępnych punktów montowania zaznaczamy odpowiedni katalog. Każdą partycję, której nie chcemy przeznaczyć dla nowo instalowanego systemu (i formatować), zostawiamy w spokoju, nie definiując punktu montowania.

Instalator automatycznie doda każdą inną partycję do pliku /etc/fstab tak, by użytkownik miał dostęp do reszty danych za pośrednictwem podkatalogów katalogu /mnt. Zostaną dodane wszystkie partycje w formacie NTFS i FAT, w trybie do odczytu i zapisu. Nasza kolejna decyzja będzie polegała na wyborze systemu plików, w którym mają być sformatowane dane partycje. Dostępne opcje to:

• Ext2 - to standardowy system plików Linuksa, którego budowa jest oparta na i-węzłach, blokach i ścieżkach. Ext2 charakteryzuje się dużą wydajnością i stabilnością, jednak nie jest on tak odporny na uszkodzenia, jak systemy plików z księgowaniem.

• Ext3 - wersja systemu plików Ext2, która obsługuje księgowanie. Jest ona wolniejsza, jednak w razie niekontrolowanego braku prądu, nie musimy przejmować się utratą danych.

• ReiserFS - system plików z księgowaniem, który przechowuje wszystkie pliki i nazwy plików w zrównoważonej strukturze drzewa. ReiserFS jest znacznie bardziej wydajny niż Ext3 i zachowuje przy tym dużą stabilność. Dzięki niemu praca jest efektywna, a dane bezpieczne. Jest to system plików zalecany przez Kate_Team, idealne rozwiązanie dla każdego.

• JFS - system plików stworzony przez IBM, używany oryginalnie na serwerach produkcyjnych tej firmy. Nowoczesny system plików z księgowaniem, który jednak ustępuje możliwościami pozostałym systemom plików (np. nie obsługuje ograniczenia wykorzystywania przestrzeni).

• XFS - system plików firmy SGI, oryginalnie część platformy IRIX. Charakteryzuje go wysoka wydajność, księgowanie, podział na sekcje (sekcja danych, sekcja diagnostyczna, sekcja czasu rzeczywistego). Idealnie nadaje się na serwer.

Na liście znalezionych partycji „swap” należy wybrać tę, która będzie używana do programowej hibernacji systemu. Programowa hibernacja systemu polega na zrzuceniu stanu pamięci komputera do trwałej pamięci masowej tak, by jej stan mógł być przywrócony po starcie systemu. Partycja używana do hibernacji powinna mieć rozmiar 40% posiadanej pamięci RAM.

Po dokonaniu wyboru instalator przejdzie do formatowania danych partycji i instalacji systemu. Instalacja zazwyczaj nie trwa długo i jest uzależniona od sprawności posiadanego sprzętu. Aktualny stan instalacji można na bieżąco śledzić dzięki paskowi postępu. Warto wiedzieć, że w trakcie instalacji instalator skopiuje 2.2 GB skompresowanych danych na dysk twardy, co powoduje wysiłek dla naszego CD-ROMu. Oznacza to, że w trakcie instalacji warto wstrzymać pracę lub ograniczyć ją np. do przeglądania sieci i słuchania muzyki. Gdy instalator umieści wszystkie niezbędne dane na odpowiedniej partycji, automatycznie skonfiguruje rozruchowy obraz initrd, oraz bootloader GRUB (odpowiadający za załadowanie jądra systemu i rozruch). Instalator postara się automatycznie wykryć wszelkie inne systemy operacyjne rezydujące na dysku i dodać je do menu bootloadera.

Ostatnim krokiem instalacji jest tworzenie konta użytkownika i wybór języka pracy zainstalowanego systemu.

Zaleca się pracę na koncie użytkownika (nie administratora), dzięki czemu trudniej coś zniszczyć. Tworzymy użytkownika podając jego login i hasło. Domyślnie użytkownik jest wpisywany do grup ułatwiających pracę z systemem biurkowym. Potwierdzając nazwę użytkownika, dwa razy wpisujemy jego hasło. Główne hasło systemowe administratora (roota) powinno być bardzo przemyślane. Od tego może zależeć bezpieczeństwo naszych danych. Z zasady dobre hasło powinno mieć co najmniej 8 znaków (pięcioznakowe da się stosunkowo łatwo złamać, od ośmiu "zaczynają się schody"). Nie powinno być żadną nazwą własną, imieniem dziecka, sympatii, nazwą zespołu, marką samochodu, drużyną piłkarską. Wybieramy hasło, które nie będzie wyrazem, będzie zawierało cyfry, duże i małe litery, znaki specjalne (takiego nie uda się złamać metodą słownikową). Przykład: P#z8>lK0&umAa193. Po stworzeniu użytkownika instalacja jest zakończona. Warto zauważyć, że w zainstalowanym systemie nie istnieje już konto demonstracyjne „kate”.

INSTALACJA ZAKOŃCZONA!!!

Należy zrestartować komputer, wybierając odpowiednią pozycję w menu panelu.