Proces Instalacji KateOS II
From WikiDoc
Contents |
Jak zdobyć Kate OS
KateOS można ściągnąć ze strony www.kateos.org, gdzie w sekcji Download mamy dostępne obrazy ISO płyt. Płyty KateOS można znaleźć także na innych serwerach, często dostawców internetowych. Jeżeli znamy jakiegoś członka drużyny Kate_Team, wystarczy dać mu czystą płytę i poprosić o nagranie systemu (na pewno nie odmówi :-) ).
Co zrobić ze ściągniętym obrazem płyty?
Obraz płyty można nagrać, używając ulubionego programu do wypalania płyt. Pod Linuksem najlepiej użyć programu "cdrecord". Jeżeli używamy Windows, zapewne mamy także zainstalowany program "Nero", którego możemy użyć do wypalenia płyty.
Używając cdrecord, powinniśmy wpisać w terminalu:
cdrecord dev=0,0,0 driveropts=burnfree -v $foo/$bar.iso
gdzie zmienne foo i bar to ścieżka do pliku obrazu ISO.
Pamiętajmy, aby przed wypaleniem płyt sprawdzić ich sumy kontrolne MD5!
Wymagania sprzętowe
KateOS ma bardzo małe wymagania sprzętowe, zadowoli się nawet komputerem i486 z 32 MB pamięci RAM i 300 MB wolnej przestrzeni dyskowej (300 MB wystarczy jedynie na minimalną instalację i trochę wolnego miejsca na SWAP, dlatego też należy jeszcze doliczyć ilość miejsca, potrzebną użytkownikowi na oprogramowanie spoza sekcji "A" ). Potrzebny jest także CDROM (najlepiej bootowalny) i karta graficzna VGA (zgodna ze standardem VESA). Do zastosowań multimedialnych powinno się używać komputera z procesorem niesłabszym niż i586.
Przed instalacją
Zanim rozpoczniemy instalację, musimy się upewnić, że posiadamy już utworzone partycje typu Linux (przynajmniej jedną) oraz SWAP. Jeżeli tak nie jest, musimy je stworzyć. Do tego celu możemy użyć programu fdisk lub wygodniejszego - cfdisk (oba programy znajdują się na pierwszej płycie instalacyjnej). Jeżeli jesteśmy w posiadaniu dystrybucji KateOS LIVE (uruchamianej z płyty), możemy także użyć programu parted lub bardzo wygodnego QTparted (uniksowego klona znanej aplikacji "Partition Magic"). My skupimy się jednak na programie cfdisk. Zaczynamy, wpisując: cfdisk /dev/hdX gdzie "hdX" jest odpowiednim dyskiem, którego chcemy spartycjonować.
Urządzenia w Uniksie oznaczane są w następujący sposób:
/dev/hda - primary master /dev/hdb - primary slave /dev/hdc - secondary master /dev/hdd - secondary slave /dev/sda - pierwsze urządzenie SATA /dev/sdb - drugie urządzenie SATA itd...
Zobaczymy ekran podobny do tego:
Jak widać na przykładzie, za partycją hda12 mamy 5815 MB wolnego miejsca. Wbieramy go, schodząc w dół zaznaczeniem, a następnie wybieramy opcję NEW.
Teraz decydujemy się na typ partycji, w zależności od potrzeb (w przykładzie wybieramy opcję Logical).
Nadszedł czas na podjęcie decyzji, w jaki sposób ma wyglądać nasze główne drzewo katalogów. Możemy cały system umieścić na pojedynczej partycji, ale dla bezpieczeństwa możemy przydzielić kolejne partycje odpowiednim katalogom. W poniższym przykładzie mamy bardzo dużo wolnego miejsca, które możemy podzielić np. tak:
/boot hda13 200 MB (katalog boot będzie można montować tylko do odczytu, dzięki czemu nie grozi nam uszkodzenie obrazu jądra. Dzięki temu podziałowi, nawet po uszkodzeniu głównej partycji, będzie możliwe używanie programu ładującego (np. GRUBa) ).
/ hda14 800 MB (Tyle miejsca w zupełności wystarcza na wszystkie katalogi główne, wyłączając /usr).
/home hda15 1000 MB (Osobny katalog /home pozwoli nam w razie awarii zachować ważne dokumenty użytkowników. Jeżeli będziemy instalować ponownie lub uaktualniać system, zachowamy ustawienia środowiska graficznego i programów).
/usr hda16 3000 MB (Ten katalog zawiera wszystkie dodatkowe programy, biblioteki itd. Na katalog /usr potrzeba więcej miejsca, jednak 3 GB dadzą nam po instalacji DUŻY zapas wolnego miejsca na dodatkowe oprogramowanie).
Możemy także wydzielić osobne partycje dla /var lub /tmp, ale taki podział nie jest koniecznością. Pamiętajmy o utworzeniu partycji SWAP, dla której przydzielenie 250 MB w zupełności wystarczy (tak naprawdę wielkość tej partycji musimy ustalić, biorąc pod uwagę ilość pamięci dostępnej w komputerze, jednak przekroczenie 250 MB zwykle jest niepotrzebne. Posiadacze dużej ilości pamięci RAM (512 MB) nie muszą w ogóle zakładać tej partycji).
Wpisujemy wielkość partycji i naciskamy ENTER. Partycja została utworzona. Wszystkie kroki odpowiednio powtarzamy, tworząc kolejne partycje. Gdy już dysk jest podzielony i jesteśmy zadowoleni z podziału, wybieramy opcję WRITE, która zapisze/uaktualni tablicę partycji. Potwierdzamy wybór, wpisując yes i wychodzimy z programu. Pierwszy, najważniejszy krok mamy za sobą.
Jeżeli nie posiadamy bootowalnego CDROMu, musimy jeszcze przygotować odpowiednią dyskietkę, która umożliwi nam uruchomienie instalatora z pierwszej płyty. Musimy w tym celu wykorzystać obraz dyskietki, znajdujący się na pierwszej płycie KateOS, w katalogu /boot/sbmngr. Wkładamy dyskietkę do stacji dyskietek, a następnie pod Linuksem lub Uniksem wpisujemy:
dd if=$foobar/boot/sbmngr/sbmngr.img of=/dev/fd0
Zmienna foobar jest tutaj ścieżką do punktu montowania CDROMu, tak więc jeżeli płytę zamontowaliśmy w katalogu /mnt/cdrom, wpisujemy " ... if=/mnt/cdrom/boot/sbmngr/sbmngr.img ... ". Pod systemami DOS lub Windows, do zapisu obrazu dyskietek używamy odpowiednio programów RAWRITE lub RAWRITEWIN, które znajdują się na pierwszej płycie, w katalogu /dosutils. Zamieszczona tam jest także dokumentacja dla tych aplikacji, więc nie zamierzamy tutaj omawiać ich użycia.
Pamiętajmy także o ustawieniach BIOSu, które powinny określać odpowiednią kolejność bootowania systemu, tak aby możliwe było uruchomienie systemu z płyty. Instrukcję konfigurowania BIOSu znajdziemy w dokumentacji, dołączonej do naszej płyty głównej.
Instalacja
Aby rozpocząć instalację, musimy wystartować system z pierwszej płyty instalacyjnej. Kiedy już to zrobimy, przywita nas ekran z logiem systemu, pod którym znajduje się znak gotowości "boot:". Po nim musimy wpisać dodatkowe opcje uruchamiania płyty. Jeżeli nasz komputer posiada urządzenia SATA, wpisujemy parametr sata, jeżeli chcemy używać urządzeń SCSI wybieramy parametr scsi. Dla użytkowników starych CDROMów, podłączanych przez port drukarki przydatny będzie parametr oldcd. Nie zapominajmy o parametrach jfs, reiser4 lub xfs, które są wymagane, jeżeli chcemy zainstalować system, używając systemu plików JFS, Reiser4 lub XFS. Jeśli już wpisaliśmy dodatkowe opcje, możemy także dopisać parametry jądra. Przydatnym może być parametr "acpi=off", który wyłączy obsługę ACPI, co na niektórych komputerach pomoże uniknąć problemów. Warto też zwrócić uwagę na parametr "ide=nodma", dzięki któremu wyłączymy domyślną obsługę trybu DMA. Wyłącznie DMA zaoszczędzi niektórym użytkownikom problemów. Wspomniane problemy wynikają z nieprawidłowej implementacji odpowiednich funkcji przez producenta lub przestarzałego sprzętu. Dokładny spis parametrów jądra możemy znaleźć w dokumentacji jego źródeł. W naszym przykładzie wybieramy:
boot: default sata acpi=off
i wciskamy ENTER.
Co zrobić, jeżeli nasz CDROM nie jest bootowalny?
CDROM bootowalny to taki, który potrafi uruchomić system bezpośrednio z płyty. Jeśli nasz CDROM nie jest bootowalny, aby uruchomić instlatora, używamy SmartBootManagera, którego już wcześniej zapisaliśmy na dyskietce. Uruchamiamy komputer z tej dyskietki i po chwili widzimy spis dysków, z których możemy bootować system. Jest tam także pozycja CDROM, która jest dla nas najważniejsza. Jeżeli wszystko pójdzie dobrze, zobaczymy znajome logo KateOS i możemy kontynuować instalację, używając płyty.
Zostaniemy zapytani o wybór mapy klawiatury. Jeżeli korzystamy ze "zwykłej, standardowej" klawiatury PC, to po prostu przechodzimy dalej. Po chwili wita nas znak zachęty, logujemy się jako "root". Ponieważ mamy już przygotowane partycje (jeżeli nie, teraz jest okazja, by je stworzyć :-) ), możemy przejść do procesu instalacji. Uruchamiamy instalator, wpisując polecenie "setup". Widzimy niebiesko - szary główny ekran programu, zawierający menu.
Instalację zaczynamy, wybierając opcję KEYMAP, a następnie wybierając odpowiedni układ klawiatury:
Potwierdzamy wybór, a następnie zostajemy przeniesieni do sekcji ustawiającej SWAP (przestrzeń wymiany). Jeżeli nie chcemy korzystać z partycji wymiany, wybieramy opcję NO i z powrotem jesteśmy w menu głównym, gdzie możemy już wybrać kolejną sekcję TARGET, w której ustawimy partycje instalacyjne. My jednak przygotowujemy partycję wymiany:
Otrzymamy ostrzeżenie, że jeśli na partycji był wykonywany wcześniej mkswap, nie powinienen być teraz wykonywany. Instalator zapyta, czy wykonać na tej partycji mkswap. My nie wykonywalićmy mkswap, więc potwierdzamy.
Potwierdzenie o dodaniu (bądź nie) partycji:
Partycja wymiany już jest skonfigurowana i aktywna. Teraz czas wybrać partycję, która będzie "korzeniem" systemu (partycję główną "/"):
Czas sformatować partycję. Jeżeli jesteśmy pewni, że nasz dysk jest sprawny i nie będzie problemów, wybieramy opcję FORMAT, w przeciwnym razie opcję CHECK.
Musimy wybrać system plików, którego chcemy używać. Jeżeli wcześniej wybraliśmy specjalne opcje "xfs", "reiser4" lub "jfs", to mamy dostępne właśnie te systemy plików (plus ext2, ext3 oraz ReiserFS). Wybór systemu plików jest bardzo ważny, ponieważ zaważy na wydajności systemu i bezpieczeństwie danych.
Ext2 - to standardowy system plików Linuksa, którego budowa jest oparta na i-węzłach, blokach i ścieżkach. Ext2 charakteryzuje się dużą wydajnością, stabilnością, jednak nie jest on tak odporny na uszkodzenia, jak systemy plików z księgowaniem.
Ext3 - wersja systemu plików Ext2, która obsługuje księgowanie. Jest ona wolniejsza, jednak w razie niekontrolowanego braku prądu, nie musimy specjalnie przejmować się o utratę danych.
ReiserFS - system plików z księgowaniem, który przechowuje wszystkie pliki i nazwy plików w zrównoważonej strukturze drzewa. ReiserFS jest znacznie wydajniejszy w porównaniu do Ext3, zachowując przy tym dużą stabilność. Dzięki niemu praca jest wydajna, a dane bezpieczne. System plików zalecany przez Kate_Team, idealne rozwiązanie dla każdego.
Reiser 4 - najnowocześniejszy na świecie system plików, oparty o zasadę "tańczących drzew". Charakteryzuje się wspaniałą skalowalnością, szybkością działania (jest to najszybszy system plików na świecie) oraz elastycznością, dzięki systemowi wtyczek. Na dzień dzisiejszy (24-07-2005) ów system plików nie jest jeszcze tak stabilny, jak ReiserFS.
JFS - system plików stworzony przez IBM, używany oryginalnie na serwerach produkcyjnych tej firmy. Nowoczesny system plików z księgowaniem, który jednak ustępuje możliwościami pozostałym systemom plików (np. nie obsługuje ograniczenia wykorzystywania przestrzeni).
XFS - system plików firmy SGI, oryginalnie część platformy IRIX. Charakteryzuje go wysoka wydajność, księgowanie, podział na sekcje (sekcja danych, sekcja diagnostyczna, sekcja czasu rzeczywistego). Idealnie nadaje się na serwer.
Wybieramy:
Teraz instalator zapyta nas, czy chcemy, by wykrył wszystkie możliwe partycje i napędy, które zostaną zamontowane w podkatalogach /mnt/. Przykładowo /dev/hda1 będzie montowane w /mnt/hda1.
Mamy już wszystko gotowe, możemy przejść do sekcji SOURCE. Wyszukujemy płytę CD lub DVD z systemem:
Instalator zapyta nas, czy ma znaleźć płytę automatycznie (opcja AUTO), czy chcemy sami podać urządzenie napędu (opcja MANUAL). Jeżeli wiemy w którym urządzeniu znajduje się płyta, wybieramy opcję MANUAL, dzięki której zaoszczędzimy czas przeznaczony na detekcję płyty. Jężeli płyta została już wykryta, przechodzimy do kolejnej sekcji SELECT. Ta opcja pozwala nam wybrać sekcje pakietów, które chcemy zainstalować. Dostępne sekcje to:
Zawartość pierwszej płyty instalacyjnej:
A - zawiera podstawowe, niezbędne pakiety, bez których (z paroma wyjątkami) nasz system nie może się obyć. Sekcja A to także pakiety, tworzące minimalną instalację. Jeżeli chcemy mieć minimum, nie potrzebujemy instalować żadnego pakietu z pozostałych sekcji. Sekcję A ZAWSZE należy instalować!!!
AP - tutaj można znaleźć szereg aplikacji, które nie wymagają serwera X. Są to typowe aplikacje pod konsolę.
DOC - zawiera dokumentację Linuksa, wszelkie dokumenty typu HOWTO i FAQ.
G - zawiera zestaw gier pod Iksy.
L - tutaj możemy znaleźć biblioteki, które często są niezbędne programom z pozostałych sekcji (pomijając A).
M - zestaw wspaniałych programów multimedialnych, dzięki którym można słuchać muzyki, odtwarzać filmy, przeglądać zdjęcia itd.
N - sekcja sieci, zawierająca serwery i programy klienckie różnych protokołów (http, ftp...), a także aplikacje pocztowe.
TCL - zawiera język skryptowy TCL.
X - pakiety, składające się na serwer Iksów.
XAP - ta sekcja zawiera dużą kolekcję aplikacji, wymagających Iksów. Tutaj możemy znaleźć menedżery okien i najróżniejsze aplikacje użytkowe.
XFCE - zawiera kompletne środowisko graficzne XFCE, wraz z dużym zestawem wtyczek.
Zawartość drugiej płyty instalacyjnej:
D - ta sekcja zawiera narzędzia programistyczne, interpretery języków, kompilator GCC itp. Nawet, jeżeli nie planujemy kompilować programów, pakiety perl i python mogą być przydatne.
E - sekcja Emacsa, zawierająca pakiety edytora/środowiska programistycznego GNU/Emacs. Jeżeli nie planujemy korzystania z niego, możemy pominąć tę sekcję.
OPT - zawiera różnorodne pakiety opcjonalne/dodatkowe, które czasem nie mogą współistnieć z programami/bibliotekami z innych pakietów.
T - zawiera system składu książek TeteX.
W pliku README na pierwszej płycie możemy przeczytać, ile miejsca na dysku zajmują poszczególne sekcje. Po wybraniu żądanych kategorii pakietów, przechodzimy do miejsca, w którym musimy wybrać sposób, w jaki będziemy instalować pakiety.
Mamy do wyboru:
FULL - instaluje wszystkie pakiety, oprócz tych, które mają być pominięte (są to pakiety z sekcji OPT, które nie mogą współistnieć z niektórymi pakietami z innych sekcji, ponieważ np. spełniają te same role, ich pliki mają te same nazwy. Pomijane są także pakiety, które nie są potrzebne np. devfsd, który jest przestarzałym, nie rozwijanym rozwiązaniem). Pominięte pakiety możemy później doinstalować, jeżeli naturalnie wiemy, co robimy, co chcemy uzyskać.
NEWBIE - instaluje wszystkie niezbędne pakiety z wybranych sekcji, przy każdym opcjonalnym zatrzymuje się i pyta, czy ma być zainstalowany. Ta opcja przeznaczona jest dla początkujących użytkowników, którzy chcą dowiedzieć się przed zainstalowaniem pakietu, do czego służy oprogramowanie w nim zawarte (mamy możliwość przeczytania opisu pakietu). Ten sposób zajmuje wiele czasu, ponieważ wciąż musimy odpowiadać na zadawane pytania.
MENU - opcja ta pozwala wybrać pakiety do zainstalowania z poszczególnych sekcji, jeszcze zanim mają być zainstalowane. Pakiety wybieramy za pomocą wygodnego menu.
EXPERT - tak samo jak MENU, z tą różnicą, że pakiety wymagane nie będą zainstalowane bez naszej woli. Pozwala to stworzyć system nie nadający się do niczego, jednak taka opcja może być przydatna dla doświadczonych użytkowników, którzy wiedzą, co robią.
My wybierzemy opcję full, ponieważ mamy bardzo dużo miejsca na dysku. Po chwili pakiety zaczyną się instalować.
Wstępna konfiguracja systemu w ramach programu Setup
Po zainstalowaniu pakietów instalator zaproponuje nam wstępną konfigurację systemu. Automatycznie zbuduje "bazę danych" bibliotek, wygeneruje plik zależności modułów (modules.dep), stworzy indeks czcionek typu FreeType. Pierwszą rzeczą, którą będziemy musieli skonfigurować jest initrd. Initrd musi zawierać niezbędne moduły do zamontowania partycji, czyli sterownik dysku oraz moduł systemu plików. W większości przypadków wystarczy wybrać opcję simple, lecz użytkownicy urządzeń SCSI powinni w opcji expert wpisać nazwę modułu, którego chcą używać. Generalnie, jeżeli nie wiemy co w tym momencie robić, wybieramy simple.
Kolejnym krokiem jest instalacja programu ładującego system LILO (LInux LOader). Dzięki niemu, przy starcie komputera, będziemy mogli wybrać, który system ma zostać uruchomiony. Jest on zalecany nawet wtedy, gdy planujemy posiadać tylko jeden system operacyjny. Najlepszym wyborem miejsca instalacji jest MBR (działa należycie w większości przypadków).
Teraz wystarczy tylko wskazać dysk, na którym LILO ma zostać zainstalowany. Jak zwykle, najodpowiedniejszym wyborem jest już wpisany domyślnie.
Ostatnia opcja konfiguracji lilo: w jakim trybie graficznym ma działać. Jeśli nie jesteś pewny, czy twoja karta graficzna i sprzęt obsłuży podane ustawienia, najlepszym wyborem jest standard.
Koniec konfiguracji Lilo. Instalator pyta się nas czy chcemy utworzyć dyskietkę startową. Bardzo przydatna, jeśli z pewnych powodów nie możemy uruchomić naszego systemu. Nie należy także zapominać o tym, że nawet jeśli nie posiadamy dyskietki startowej, za jej odpowiednik może posłużyć płytka instalacyjna. W tym wypadku, zamiast uruchamiać setup, montujemy partycje systemową i się na nią chroot-ujemy.
Kolejny krok w konfiguracji polega na wybraniu urządzenia, które reprezentuje nasz modem (jeżeli taki istnieje). Jeżeli nie mamy modemu, wybieramy opcję NO MODEM.
Jeżeli już wybraliśmy, mamy kolejną decyzję do podjęcia: instalator zapyta nas, czy chcemy używać podsystemu HOTPLUG. Hotplug odpowiada za konfigurację i załadowanie niezbędnych modułów, obsługujących urządzenia podłączane przez gniazda PCI, USB i FireWire. Chodzi głównie o te, które można podłączyć w czasie pracy systemu. Odpowiednie podsystemy ładują moduły potrzebne naszemu sprzętowi, Jest to dobry sposób na automatyczną detekcję/konfigurację karty muzycznej, sieciowej itd. Hotplug to świetne rozwiązanie, chcemy go używać.
Przechodzimy do dalszej części konfiguracji, w której instalator chce utworzyć symboliczne dowiązanie "/dev/mouse" do konkretnego urządzenia, w zależności od tego, jaką mysz posiadamy. W tym kroku na podstawie naszego wyboru, instalator skonfiguruje serwer myszy GPM (dzięki niemu nasza mysz będzie działać pod konsolą).
Dopasowujemy naszą mysz do opisu któregoś z urządzeń. Większość osób używa myszy ps2 (są one podłączane przez port PS/2), jednak jeżeli posiadamy mysz z kółkiem (także podłączoną pod port PS/2), wybieramy imps2.
Ostateczne pytanie dotyczące myszki: czy ładować demona gpm podczas startu systemu. Gpm pozwala używać myszki w zwykłym terminalu (klikanie, kopiowanie, wklejanie tekstu).
Teraz czas na konfigurację sieci, jeśli oczywiście tego chcemy (ew. posiadamy połączenie z Internetem).
Pierwszy krok polega na podaniu nazwy hosta, drugi, nazwy domeny. Nazwy te są dowolne, chyba że chcemy używać nazwy ustalonej dla naszego komputera przez serwer DNS.
W kolejnym kroku wybieramy sposób przydzielania numeru IP.
static IP - wybieramy tę opcję, jeżeli znamy nasz numer IP, bramki, maski oraz numery IP serwerów DNS. Powyższe informacje można zdobyć od naszego dostawcy Internetu.
DHCP - wybieramy tę opcję, jeżeli nasz numer IP jest przydzielany automatycznie przez serwer DHCP.
loopback - opcja przeznaczona dla użytkowników modemów (PPP lub SLIP).
Jeżeli już wszystko ustaliliśmy, czas potwierdzić nasze ustawienia.
Musimy wybrać, które usługi powinny się uruchamiać przy starcie systemu, a których nie uruchamiać. Użyj spacji, by odznaczyć/zaznaczyć usługi. Nie modyfikuj ustawień uruchamiania poszczególnych usług, jeśli nie wiesz, do czego te usługi służą.
Przechodzimy do konfiguracji strefy czasowej.
Jeżeli nasz czas systemowy jest ustawiony zgodnie z UTC/GMT, wybieramy Tak, w przeciwnym wypadku uznajemy, że nasz zegar ustawiony jest zgodnie z czasem lokalnym i wybieramy Nie (większość użytkowników wybierze tę opcję). W kolejnym kroku wybieramy strefę czasową:
W tym kroku należy wybrać, który menadżer okien ma być uruchamiany domyślnie. Dla początkujących najlepszym wyborem jest XFCE.
Jeśli chcemy, aby instalator sam wykrył najlepsze ustawienia monitora, może on to zrobić w tym kroku. Istnieje jednak małe ryzyko, że komputer się zawiesi na tym etapie (naprawdę bardzo niewielkie)
Posiadasz rolkę w myszce? Wybierz Tak, w przeciwnym razie wybierz Nie.
Teraz musimy zadecydować, na którym poziomie pracy system ma być uruchamiany. Trójka uruchamia system bez środowiska graficznego. Logujemy się w terminalu, a w celu włączenia środowiska graficznego wpisujemy startx. Czwórka automatycznie przenosi Cię do logowania graficznego. Jest ono o tyle lepsze, że nie musimy - poza loginem i hasłem - wpisywać już niczego (a i to można wyłączyć w systemie).
Kolejnym krokiem jest wybranie języka używanego przez system. Jeżeli chcemy używać naszego rodzimego języka, wybieramy pl_PL.
Ostatnie kroki instalacji: zaleca się pracę na koncie użytkownika (nie administratora) dzięki czemu trudniej coś zepsuć. W tym kroku tworzymy użytkownika o podanym loginie, który domyślnie należy do grupy: wheel - może się logować na roota games - ma dostęp do gier disk -
Potwierdzając nazwę użytkownika 2 razy wpisujesz hasło dla tego użytkownika.
Ostatni bardzo ważny krok: hasło roota. Postępujemy analogicznie, jak w haśle użytkownika.
Główne hasło systemowe superużytkownika powinno być bardzo przemyślane. Od tego może zależeć bezpieczeństwo naszych danych. Z zasady dobre hasło powinno mieć co najmniej 8 znaków (pięcioznakowe da się stosunkowo łatwo złamać, od ośmiu "zaczynają się schody"). Nie powinno być żadną nazwą własną, imieniem dziecka, sympatii, nazwą zespołu, marką samochodu, drużyną piłkarską. Wybieramy hasło, które nie będzie wyrazem, będzie zawierało cyfry, duże i małe litery, znaki specjalne (takiego nie uda się złamać metodą słownikową). Przykład: P#z8>lK0&umAa193.
INSTALACJA ZAKOŃCZONA!!!
Zrestartuj komputer klawiszami CTRL+ALT+DEL.
