Konfiguracja poinstalacyjna miniiso
From WikiDoc
Wstęp
Poniższy dokument przedstawia procedurę doprowadzenia do użyteczności systemu dla przeciętnego użytkownika po instalacji z tak zwanej płyty miniiso, która zawiera tylko podstawowe pakiety, bez środowiska graficznego.
Miniiso to specjalna minimalistyczna wersja systemu, która zawiera tylko najpotrzebniejsze pakiety, niezbędne do jego działania. Spis pakietów na płycie miniiso znajdziesz w odpowiedniej sekcji na stronie KateOS
Należy zauważyć, że ten typ instalacji nie jest przeznaczony dla początkujących. Ma on raczej służyć tym osobom, które chcą zainstalować jak najmniej pakietów, potrzebują systemu do niestandardowych zastosowań lub chcą się nauczyć czegoś o działaniu Linuksa.
Nie jest również przeznaczony dla osób, które nie posiadają stałego dostępu do Internetu (konieczność ściągnięcia wielu pakietów po instalacji) lub konfiguracja połączenia z Internetem wymaga przeprowadzenia skomplikowanych procedur, czytania opisów, kompilacji dodatkowego oprogramowania i instalacji dodatkowego oprogramowania.
Jeśli posiadasz usługę dostępu do Internetu przez modem ADSL połączony komputerem za pomocą portu USB, upewnij się, że znasz każdy krok instalacji tej usługi i masz dostęp do Internetu na innym systemie lub przynajmniej wszystkie niezbędne instrukcje i pliki zgrane na jakiś nośnik.
Podobnie jest z instalacją usług bezprzewodowego dostępu do Internetu, jeśli Twoja karta WIFI obsługiwana jest tylko przez emulator windowsowego interfejsu NDIS (ndiswrapper).
Gdy posiadasz ruter ze sprzętową obsługą interfejsu WAN (czyli tego podłączonego do Internetu), a samo podłączenie ruter - komputer realizowane jest standardem ethernetowym (skrętka), nie powinieneś mieć problemów. Dla pewności jednak dowiedz się, jaki moduł jądra obsługuje twoją kartę sieciową. Przykładowe urządzenia ze sprzętową obsługą interfejsu WAN to ruter adsl (tzw. modemoruter) i access point (sieć radiowa).
Instrukcję instalacji przykładowych typów urządzeń znajdziesz na wiki KateOS.
Instalacja
Sama instalacja nie różni się od instalacji z pełnowymiarowych płyt CD lub DVD. Jedyną różnicą jest mniejszy wybór pakietów i brak niektórych ekranów konfiguracyjnych, wynikający z braku odpowiednich pakietów. Celem tego dokumentu nie jest opisanie procesu instalacji, gdyż jest on bardzo szczegółowo opisany na wiki KateOS.
Jeśli zdecydujesz się na brak zależności i wybór z i tak szczupłego zbioru pakietów, upewnij się że wiesz co robisz. KateOS nie ma ambicji bycia mądrzejszym od użytkownika i pozwala na zainstalowanie niedziałającej kopii systemu.
Konfiguracja poinstalacyjna
Przed uruchomieniem
Nasz opis rozpoczyna się tuż po uruchomieniu zainstalowanego systemu. Zakładam, że potrafisz skonfigurować GRUB-a do poprawnego działania. Domyślnie w trakcie instalacji powinien on zostać poprawnie zainstalowany, oczywiście za zgodą użytkownika. Problemy z uruchomieniem mogą wynikać z podłączonych dodatkowych fizycznych dysków twardych podczas instalacji i niepoprawnego trybu graficznego dla sprzętu. Konkretnych rozwiązań problemów należy szukać we własnym zakresie.
Istnieje oczywiście możliwość dodania KateOS do istniejącego menu bootloadera.
Po uruchomieniu
Po pomyślnym uruchomieniu systemu zobaczysz zachętę do zalogowania się:
blueice login:
Zaloguj się jako root. Hasło takie jak podane przez Ciebie przy instalacji.
Możesz teraz zobaczyć jakie pakiety zostały zainstalowane:
ls /var/log/packages
Skonfigurowanie dostępu do Internetu
Pierwszą rzeczą, jaką trzeba zrobić po instalacji jest konfiguracja dostępu do Internetu. Bez tego na niewiele przyda Ci się system zainstalowany z miniiso.
Jeśli posiadasz dostęp przez LAN, konfiguracja została przeprowadzona w czasie instalacji. Możesz ją powtórzyć programem netconfig, a ręcznie dokonać przez ifconfig i odpowiednie pliki konfiguracyjne. Ręczna instalacja działa zupełnie tak jak w Slackware, można się posiłkować opisem dla tego systemu. Wygodniej i szybciej jednak użyć netconfig. Aby zrestartować interfejsy sieciowe można użyć /etc/rc.d/rc.inet1 restart
Prawie każdy inny sposób dostępu do Internetu wiąże się z koniecznością użycia pakietów i plików nieistniejących na miniiso. Należy więc je sobie przygotować albo na innej partycji (jeśli jest na niej system plików NTFS, upewnij się że pliki nie posiadają w nazwach polskich znaków), albo na nośniku wymiennym.
Co powinno się na nim znaleźć?
Jeśli planujesz edytować pliki konfiguracyjne, a nie potrafisz obsługiwać vi, umieść na nośniku pakiet mc (zawierający również edytor mcedit) wraz z zależnościami: slang, glib, libpng (znajdują się w głównym repozytorium). Jeśli chcesz coś kompilować, ściągnij najlepiej całą sekcję D (spis tej sekcji znajdziesz w informacjach o wydaniu na stronie KateOS). Jeśli chcesz czytać instrukcje zapisane w formacie HTML, ściągnij przeglądarkę lynx wraz z zależnością openssl-solibs (powinna działać równie dobrze bez niej).
Jak się dostać do tych plików?
Przed dalszym czytaniem zalecam zapoznanie się z ideą montowania w Linuksie
Propozycja dodania do /etc/fstab dysków twardych została wyświetlona w trakcie instalacji. Dyski, napędy i nośniki wymienne można także zamontować ręcznie. Po pierwsze tworzymy katalog, w którym zamontujemy dany system plików:
mkdir /media/dysk
Następnie montujemy nośnik wg wzoru:
mount /dev/urządzenie(numer partycji) /punkt/montowania
Na przykład:
mount /dev/sda1 /media/dysk
zamontuje pierwszą partycję pierwszego dysku sata w katalogu /media/dysk.
Urządzenia w KateOS oznaczane są w następujący sposób:
/dev/hda - primary master /dev/hdb - primary slave /dev/hdc - secondary master /dev/hdd - secondary slave /dev/sda - pierwszy magazyn SATA lub USB /dev/sdb - drugi magazyn SATA lub USB
Przy montowaniu dysku wymiennego w zależności od firmy należy odwoływać się bezpośrednio do urządzenia (np. /dev/sdb) lub do jego pierwszej partycji (/dev/sdb1). Czasem trzeba też podać system plików mount /dev/sda1 -t vfat /media/dysk. Aby sprawdzić, czy dysk wymienny został wykryty, można użyć polecenia lsusb. Dokładne umieszczenie w katalogu /dev/ możemy poznać komendą dmesg, z uwagi na dużą ilość informacji najlepiej połączoną w potok z less (dmesg |less).
Po podłączeniu do Internetu
Aktualizacja systemu
Pierwsze, co powinniśmy zrobić po podłączeniu się do Internetu jeszcze przed instalowaniem środowiska graficznego to aktualizacja zainstalowanych pakietów. Zacznijmy od ściągnięcia bazy danych wyszukiwania updateosa:
updateos -usd
Od teraz możesz używać wyszukiwarki nazw pakietów na zasadzie
updateos -f nazwa_jakiegoś_pliku
Kolejny krok to aktualizacja systemu. Możesz zobaczyć co będzie aktualizowane poleceniem
updateos -l
Samą aktualizację najszybciej można wykonać tak:
updateos -ud
Aktualizacja systemu zawiera często nowe wersje istniejących plików konfiguracyjnych. Pliki konfiguracyjne nie są nadpisywane przy aktualizacji, gdyż użytkownik może sobie tego nie życzyć. Zamiast tego otrzymują sufiks .new. Ponieważ my chcemy użyć nowej konfiguracji, musimy nadpisać stare pliki nowymi. Przygotujemy sobie od razu bazę danych o wszystkich plikach do wygodnego użycia w przyszłości:
updatedb -e /mnt, /media, /home, /tmp
Powyższe polecenie bardzo szybko utworzy indeks plików na dysku, pomijając katalogi dodane po -e. Możemy teraz znaleźć pliki z nową konfiguracją:
locate *.new
Zastępujemy je na zasadzie:
mv /etc/rc.d/rc.plik.new /etc/rc.d/rc.plik
Po nadpisaniu wszystkich plików możemy znów odświeżyć bazę wyszukiwania (tym razem stanie się to naprawdę błyskawicznie) i sprawdzić, czy czegoś nie przeoczyliśmy (jeśli jeszcze tego nie wiesz, klawisze strzałka w górę i w dół wyświetlają poprzednio wpisane polecenia).
Jeśli do uruchamiania systemu używasz LILO, a aktualizowane było jądro, koniecznie przeładuj jego konfigurację poleceniem lilo (z systemu, na którym ta konfiguracja się znajduje).
Ponieważ zaktualizowane pakiety należą do najważniejszych w systemie, uruchom go ponownie:
reboot
Instalacja graficznego interfejsu użytkownika (GUI)
Choć Linux pierwotnie działał tylko w tekstowym interfejsie i jest w nim niemal równie funkcjonalny, użytkowanie GUI nie wymaga nauki składni poleceń i jest bardziej intuicyjne. W środowisku graficznym znajdują się także świetne emulatory środowiska tekstowego, więc przeciętny użytkownik zwykle chce zainstalować GUI.
Do działania graficznego interfejsu użytkownika potrzebny jest X serwer i środowisko graficzne. X serwer wraz z XDM (menedżer logowania) znajduje się w pakietach xorg, xorg-fonts-misc i xorg-fonts-scale (bez tego ostatniego nie uruchomi się XDM).
Jeśli z Linuksem czujesz się na tyle pewnie, że nie używałeś zależności pakietów, możesz teraz sprawdzić czego Ci brakuje:
pkg --testdeps
Dzięki temu unikniesz mozolnego zgadywania czemu X serwer nie chce się uruchomić.
Aby zainstalować obsługę graficznego interfejsu użytkownika, najprościej będzie wybrać jakieś środowisko graficzne i zainstalować je wraz z zależnościami (w tym xorgiem). Pakiety w KateOS zostały zebrane w wygodne w użyciu grupy, można je wyświetlić za pomocą polecenia:
updateos -lg
Przykładowo instalacja XFCE wygląda tak:
updateos -ig section_XFCE
KDE:
updateos -ig kde updateos -i kde-i18n-pl
GNOME:
updateos -ig gnome
Jeśli wyłączyłeś instalowanie zależności, przed instalacją możesz je włączyć z powrotem przez plik /etc/pkg.conf lub jednorazowo na zasadzie:
updateos -ig section_XFCE --deps
Włączenie zależności na stałe lub jednorazowo nie pociąga za sobą bezwarunkowej instalacji tego, co już jest wymienione w pkg --testdeps.
Oczywiście powyższe sekcje zawierają pełen zestaw pakietów danego środowiska. Jeśli znasz budowę danego środowiska i wiesz co jest potrzebne do jego działania, możesz nie instalować wszystkiego. Dla XFCE wystarczy, jeśli wpiszesz:
updateos -i xfce-utils xfwm xfce-panel xfce-mcs-manager xfdesktop --deps
Dla GNOME: !TODO (w 3.6 ciągle nie działa poprawnie)
updateos -i gnome-session nautilus metacity control-center gnome-panel --deps
Dla KDE:
updateos -i kdebase kde-i18n-pl --deps
Aby montować bezproblemowo nośniki wymienne z konta użytkownika, potrzebujesz jeszcze programu pmount:
updateos -i pmount
Jeśli chcesz, aby po uruchomieniu systemu włączane było środowisko graficzne, musisz zmienić domyślny runlevel systemu. Jeśli jeszcze nie zainstalowałeś edytora tekstowego, zrób to teraz, chyba że lubisz vi:
updateos -i mc
Aby zmienić runlevel, musisz edytować plik /etc/inittab (mcedit /etc/inittab):
# Default runlevel. (Do not set to 0 or 6) id:3:initdefault:
Zmień domyślny runlevel z 3 na 4:
# Default runlevel. (Do not set to 0 or 6) id:4:initdefault:
Kolejnym krokiem jest poinformowanie systemu, z którego środowiska graficznego chcesz korzystać. Ponieważ nie chcesz używać konta roota do codziennej pracy, domyślne środowisko ustaw na swoim koncie użytkownika. W tym celu wyloguj się poleceniem logout lub exit lub skrótem ctrl+d i po pojawieniu się monitu blueice login zaloguj się na swoje konto użytkownika. Wpisz xwmconfig i wybierz żądane środowisko. Uwaga! Przelogowanie się na konto użytkownika przez su spowoduje niepoprawne działanie xwmconfig!
Dzięki powyższemu krokowi możesz także uruchamiać swoje środowisko bez zmiany runlevela poleceniem startx.
Instalacja środowiska wprowadza do systemu zmiany w postaci obecności usług hal i dbus, ten drugi wymaga nowej grupy użytkowników do działania, dlatego aby wprowadzić zmiany w życie najprościej będzie teraz zrestartować system.
Po restarcie, jeśli zmieniłeś runlevel, powinien pojawić się ekran logowania. Zaloguj się jako zwykły użytkownik. Jeśli nie zmieniałeś runlevela, zaloguj się w konsoli jako zwykły użytkownik i wpisz startx.
Diagnozowanie problemów
Nieuruchamianie się środowiska graficznego może zależeć od wielu czynników. Najprościej zajrzeć do logu /var/log/Xorg.0.log i sprawdzić. Zwracaj uwagę na wystąpienia (EE) i komunikaty o nieodnalezieniu pliku. Prawdopodobnie brakuje ci jeszcze jakichś pakietów, może kawałków środowiska, może czcionek. Błąd (EE) AIGLX: DRI module not loaded występuje na niektórych konfiguracjach i nie powoduje problemów z działaniem.
Po zainstalowaniu GUI
Instalacja przeglądarki
Pierwszym krokiem po zainstalowaniu środowiska graficznego będzie zapewne instalacja przeglądarki WWW, na przykład tak:
updateos -i firefox firefox-18n
Instalacja graficznego menedżera pakietów
Zamiast używać updateosa, możesz teraz zainstalować graficzną nakładkę.
updateos -i katepkg
(uwaga - w zależnościach PHP)
Konfiguracja obrazu
Jeśli nie jesteś zadowolony ze sposobu wyświetlania obrazu, przeczytaj artykuł Instalowanie_i_konfigurowanie_Xorg#Konfigurowanie_Xorg
Wpisywanie polskich znaków diakrytycznych
Być może zauważyłeś, że nie możesz wpisywać takich znaków jak ą,ę,ń,ć z klawiatury. Przeczytaj odpowiedni dział FAQ konfiguracji: Konfiguracja_systemu_-_FAQ#Nie mogę wpisywać polskich znaków diakrytycznych
Konfiguracja dźwięku
Jeśli nie słyszysz dźwięku, przeczytaj artykuł o konfiguracji alsy Instalowanie_i_konfigurowanie_sterowników_ALSA
Obsługa dodatkowych rdzeni i skalowania częstotliwości procesora
Jeśli masz procesor wielordzeniowy, na pewno chętnie wykorzystasz oba rdzenie zamiast jednego. KateOS od wersji 3.8 obsługuje je od razu, wersja 3.6 wymaga dodatkowej pracy. Więcej szczegółów Obsługa procesorów wielordzeniowych. Nowe procesory umożliwiają także dynamiczną zmianę częstotliwości zegara w zależności od obciążenia. Czy instalujesz Kasię na laptopie, czy chcesz zaoszczędzić na energii, zapoznaj się z artykułem Skalowanie częstotliwości procesora.
Konfiguracja innych urządzeń typu drukarki, skanery
KateOS jak każdy Linux obsługuje naprawdę wiele urządzeń. Szczegółowych instrukcji konfiguracji innych urządzeń należy szukać na naszym wiki i na stronach projektów zajmujących się obsługą danego typu urządzeń (np. obsługą skanerów zajmuje się projekt sane). W przypadku braku odpowiednich opisów można posiłkować się instrukcjami dla Slackware i podobnych systemów oraz naszym forum.
Sugestie na temat tego dokumentu
Jeśli uważasz, że coś ważnego zostało pominięte, napisz tutaj http://kateos.org/forum/viewtopic.php?t=1235 lub na stronie dyskusji.
Oczywiste błędy i niedomówienia można poprawiać bez konsultacji.
